ابوبکر محمد بن زکریای رازیپزشک نامدار و دانشمند ایرانی که در سال 250 هجری قمری در شهر ری در نزدیک تهران به دنیا آمد. در جوانی به تحقیق در موسیقی، ادبیات، فلسفه، ریاضیات و نجوم پرداخت و سفری به بغداد داشت که در آنجا علم کیمیا را آموخت.

او بواسطه آسیبی که به چشمانش وارد شد، به فراگرفتن علم طب پرداخت و در این علم آنچنان پیشرفت کرد که اداره بیمارستان بغداد را به او سپردند همچنین زمانیکه به ری بازگشت از طرف منصوربن اسحق حاکم ری سرپرست بیمارستان ری شد.



از مهمترین آثار او در طب کتاب (الحاوی) است که یکی از کتابهای اصلی در زمینه طب به شمار می رفته، این کتاب را رازی در ابتدا بصورت پراکنده گردآوری کرده بود که پس از مرگ رازی به دستور ابن عمید، کتاب را از یادداشتها استنساخ نمودند.
از آثار طبی دیگرش می توان به کتاب الطب الملوکی و کتاب طب منصوری را نام برد، کتاب طب منصوری به نام منصوربن ا سحق تألیف شده است.
یکی دیگر از آثار او کتاب من لا یحضره الطبیب است که شامل دستورهای ساده در زمینه طب می باشد. رساله های طبی دیگری که در زمینه بعضی از امراض نوشته است، و معروفترین آنها عبارتند از کتاب الجدری و الحصبه می باشد که کتاب الحصبه یکی از بهترین رساله های طبی در زمان قدیم بوده که اروپائیان همواره آن را تحسین می کرده اند. رازی در علم کیمیا تبحری به سزا داشته است از کارهای مهم او کشف جوهر گوگرد و الکل می باشد، وی کتاب الاکسیر را در زمینه کیمیا نوشته است. رازی اولین کسی است که تمام اشیاء عالم را به سه گروه جامدات و نباتات و حیوانات طبقه بندی کرده است. رازی در الاهیات و ماوراء طبیعه آثاری از خود بر جای گذاشته است. رازی در زمینه طب فقط به جنبه علمی آن اکتفا نمی کرد بلکه به عمل و آزمایش نیز دست می زد.
وی در سالهای آخر عمر به دلیل کار زیاد به بیماری شدید چشم مبتلا شد، برای معالجه به نزد چشم پزشک رفت اما چشم پزشک برای درمان وی پول زیادی طلب کرد و خطاب به رازی گفت کیمیا این است نه کارهایی که تو می کنی.
وی در سال 313 هجری قمری در حالیکه بعلت کار مداوم بینایی خود را از دست داده بود در شهر ری وفات یافت.