روش كلي در جداسازي كاتيون هاي گروه هاي مختلف بر اين فرض استوار است كه مخلوط حاوي تمام كاتيون

هاي 5 گروه مختلف است و يا حتي به عنوان مجهول معلوم نيست كه چه كاتيون هايي در محلول وجود دارد.

بايد ابتدا معرف مشترك كاتيون هاي گروه I را به مخلوط اضافه كرد اگر رسوبي تشكيل شد كاتيون يا كاتيون

هايي گروه اول در محلول وجود دارند بنابراين توسط عمل سانتريفوژ كردن اين رسوب جدا مي گردد و عمل

شناسايي كاتيون هاي گروه اول روي ان انجام مي شود. بر روي محلول باقي مانده بايد معرف مشترك كاتيون

هاي گروه دوم را اثر داد اگر رسوبي به دست امد ان را جدا كرد و در رسوب به جستجوي كاتيون هاي گروه دوم

پرداخت. بر روي محلول بدست امده از عمل سانتريفوژ،بايد معرف مشترك كاتيون هاي گروه سوم را اثر داد.اگر

رسوبي حاصل شد بايد سانتريفوژ كرد تا رسوب كاتيون هاي گروه سوم از محلول جدا شود و رسوب را جهت

شناسايي كاتيون هاي گروه سوم مورد بررسي قرار داد. براي جدا سازي كاتيون هاي گروه چهارم بايد معرف

مشترك ان ها را بر محلول اثر داد كه چنانچه رسوبي بدست امد مربوط به كاتيون هاي گروه چهارم خواهد بود و

محلول باقي مانده احتمالا حاوي كاتيون هاي گروه پنجم است كه بايد بررسيهاي لازم جهت شناسايي اين

كاتيون ها روي محلول انجام گيرد. نكته ي مهم در اين است كه ما بايد معرف رسوب دهنده گروه ها را دقيقا به

ترتيب بيان شده در متن به محلول اضافه كنيم يعني ابتدا معرف گروه يك و سپس معرف گروه دو و ... زيرا معرف

هر گروه (از گروه دوم به بعد) مي تواند كاتيون هاي گروه هاي قبل از خود را نيز رسوب دهد. به عنوان مثال اگر

معرف مشترك كاتيون هاي گروه چهارم را به مخلوط كاتيون هاي گروه 1 تا 4 اضافه كنيم تمامي كاتيون هاي اين

گروه ها رسوب خواهند كرد.

منبع: کتاب آزمايشگاه شيمي عمومي 2