"به روزگار پادشاهي ركن الدين بر كيارق سلجوقي (498-485 ه ق) يكي از برادران وي بنام سنجر به فرمانروايي استان هاي خاوري ايران رسيد و پس از چند سالي از جايگاهي كه داشت بهره برداري كرد و بر ديگر فرمان روايان سلجوقي برتري يافت"
بر پايه ي پژ‍‍‍‍‍‍‍‍‍وهش هاي آقاي شاهمرادي از  حسين آبادجرقویه،ديبر دبيرستان هاي اصفهان ، هنگامي كه سنجر سلجوقي بر استانهاي خاوري ايران فرمانروايي داشت در پي گسترش دامنه ي فرمانروايي خود ، فرمانروايان و سرداران بومي را سركوب مي كرد و يا آنان را از سرزمين هايشان به شهرهاي ديگر ايران کوچ می داد و آنها به زندگي در آنجا ناگزير مي كرد. از اينرو هنگامي كه گروهي از مردم سرزمين سيستان كه مردم حسين آباد جرقویه از آنها بنام دستانيان ياد مي كنند، بر سر فرمانروايي بر سيستان با سنجر سلجوقي به جنگ بر خاستند، ميان آنها و سنجر درگيري هايي آغاز شد و بسياري از آنها ناچار به رها كردن زادگاه خود گشتند و سر انجام در جنگي كه ميان سالهاي ( 498-485 ه ق )روي داد سپاهيان سنجر سلجوقي بر خاندان دستانيان چيرگي يافتند ودر پي آن به دستور وي خاندان نامبرده بناچار به سرزمين جرقویه در استان اصفهان كوچ كردند.
پس از آنكه دستانيان به سرزمين جرقویه رسيدند ، جايي در شمال شهرك دشت آسمان را براي زندگي بر گزيدند و در همانجا ماندگار شده و به ساختن دژي استوار سر گرم شدند كه بخشي از ديواره هاي آن تا به امروز نيز همچنان پابرجاست. این مکان اندکی بالاتر(شرق تر ) از حسین آباد جرقویه کنونی است اين دژ داراي يك در سنگي نيز بوده است كه تا پيرامون سال 1340 شمسی در نزديكي آنجا و در كنار روستاي حسين آباد جرقویه بر جاي بوده و با گذشت زمان خاك روي آنرا پوشانيده است. گفته مي شود از آنجا كه در آن روزگار سرزمين جرقویه از آب فراوان برخوردار بوده است، كدكنها (قبر کن ها )، به هنگام كندن گور براي به خاك سپاري مردگان ، در يك متري ژرفاي زمين به آب برخورد مي كردند و از اين روي تازه رسيدگان ، مردگان خود را در تپه هاي آذرخواران جرقویه(حبیب آباد جرقویه) و دشت آسمان به خاك مي سپردند. ناگفته نماند از آنجا كه خاندان دستانيان خود را از نژاد رستم دستان در سيستان مي دانند ، تا به امروز نيز بر اين باور پافشاري مي كنند، بگونه اي كه نامهاي خانوادگي برخي از مردم حسين آباد جرقویه از همان باور ها سرچشمه گرفته و از نمونه ي آنها نامهاي خانوادگي: داستانپور و داستاني را مي توان بر شمرد.امروزه از نام تاريخي حسين آباد چندان آگاهي در دست نيست ولي برابر گفته هاي برخي از مردم روستاي احمد آباد جرقویه حدود 5 کیلومتر بعد از رامشه جرقویه اولیا، حارث آباد جرقویه اولیاو حسين آبادجرقویه سفلی از نام گروهي از خواجگان سربداري گرفته شده كه در زمان تيمور لنگ به جرقویه كوچ كرده و به فرمانروايي پرداخته اند.
از سوي ديگر روانشاد محمد اسماعيل فردوسي فرد كه او نيز يكي از پژوهشگران درباره ي پيشينه ي تاريخي روستاي حسين آبادجرقویه بوده است در يادداشت هاي خود آورده است كه در زمان شاه عباس بزرگ صفوي يكي از سرداران وي بنام سنجر سيستاني به فرمانروايي جرقویه رسيد و دژ حسين آباد را پايگاه فرمانروايي خود نمود . سپس مي افزايد ديدگاه برخي از مردم حسين آباد جرقویه درباره ي دستانيان سيستان و كوچ كردن آنها به جرقویه همين سنجر فرمانرواي جرقویه و سربازان وي بوده است كه همگي از مردم سيستان بوده اند و سرگذشت كوچ كردن سيستانيان به جرقویه، وابسته به زمان شاه عباس صفوي بزرگ صفوي بوده است. ولي بر پايه نشانه هايي چون ، گويش مردم اين روستا و بودن دژ سلجوقي آنجا، پژوهش هاي آقاي شاهمرادي را به درستي نزديكتر مي داند.زيرا اگر بپذيريم كه سيستانيان در زمان شاه عباس صفوي و نزديك به چهارصد سال پيش به حسين آبادجرقویه كوچ كرده باشند، آنگاه مي بايست به گويش سيستاني سخن بگويند و اين در جايي است كه گويش آنان همان گويش مردم جرقویه است، زيرا امروزه بازماندگان خاندانهاي ديگري مانند خليفه سلطاني هاي شهر محمد آبادجرقویه وشهر نصر آباد جرقویه كه آنها نيز چندي پس از سنجر به جرقویه كوچ كرده اند به زبان فارسي سخن مي رانند.از اينرو دگرگوني در گويش كوچ کنندگان نامبرده از گويش سيستاني به گويش جرقویه اي، با گذشت بیش از نهصد سال از فرمانروايي سلطان سنجر سلجوقي (522-511 ه ق ) پذيرفتني تر از آن است كه گويش آنان از زمان شاه عباس بزرگ (1038-996 ه ق ) و با گذشت چهار صد سال به گويش جرقویه اي دگرگوني يابد و اين در جايي است كه بيشتر مردم حسين آباد جرقویه كوچ كردن سيستانيان به جرقویه و ماندگار شدن در آنجا را چيزي بيش از نهصد سال مي دانند. دژ دستانيان داراي ديواره هاي بلند و استوار است و بخشي از خندق پيرامون آن تا به امروز ه بر جاي مانده است.

+ نوشته شده در  دوشنبه ۱۰ مرداد ۱۳۹۰ساعت 21:15  توسط سيد مصطفي محمدزاده   |