كودك و حقوق آن

كودك و حقوق آن

1-كودك از نظر قرآن و اسلام

الف:كودك از نظر قرآن ذخیره آخرت است‏

در خدمت شما عزیزان هستم. بحثمان بحث كودك و حقوق آن است. درباره‏ى كودك خیلى حدیث داریم. شاید صدها تیتر داشته باشیم كه در همه‏ى مسائل كودك اسلام حرف دارد. از اول براى كودك، مادرخوب ، انتخاب همسر از قدم اول و....بعد از انتخاب همسر مسائل دیگر پیش مى‏آید. مسئله‏ى عقد و آمیزش و زایمان و عقیقه و نامگذارى و شیر دادن و محبت به بچه و پرورش بچه و تربیت بچه و كتك بچه و امر و نهى به بچه و عبادت بچه و كتك به بچه بزنند یا نزنند؟ حق دارند یا ندارند؟ بعد مى‏رود تا این كه بچه اگر گوسفند را كشت، گوسفندى را كه بچه كشته به چه صورت است؟ در نماز جماعت اگر بچه‏ها در صف ایستادند، به چه صورت است؟ و اگر بچه وصیت كند، اگر از دنیا رفت گوش به وصیت او بدهند یا نه؟ بچه مى‏تواند پیش نماز شود یا نه؟ بچه مى‏تواند خرید و فروش كند یا نه؟ دعاى بچه، نگاه به بچه، بوسیدن بچه، آیا فرزند کمتر زندگی بهتر اسلامی است ؟ اسلام یا ائمه اطهار علیهم السلام و مراجع و ... چقدر قبولش دارند؟ آن قدر حدیث داریم که صدها عنوان دارد و در یك پست نمى‏توانیم در مورد همه مسائل كودك بحث كنیم. دنیا یك روز را براى كودك اسم گذارى كرده و اسلام هم قبل از آن كه دنیا روز كودك بگذارد، به كودك عنایت خاصى دارد. در این زمینه بلكه ان شاءالله 30 مورد حدیث برایتان بگویم كه این براى پدرها و مادرها خوب است. براى آموزش و پرورش بالاخره هر كسى سر و كارش با كودك هست یا بوده یا خواهد بود.

1-كودك از نظر قرآن و اسلام

الف:كودك از نظر قرآن ذخیره آخرت است‏

قرآن در باره‏ى كودك مى‏فرماید: «كودك ذخیره‏ى آخرت است» اصولًا بچه را قرآن و اسلام به عنوان عروسك نگاه نمى‏كند. مثل این كه انسان یك گلى را بو مى‏كند و یك بچه را بوس مى‏كند. بچه عروسك نیست كه نفس بكشد. یك موجود ابدى است كه سعادت همه در اوست. قرآن مى‏فرماید كه: «نِساؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ وَ قَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّكُمْ مُلاقُوهُ وَ بَشِّرِ الْمُؤْمِنینَ» (بقره/ 223) دامن زن، همان جمله كه امام خمینى رهبر كبیر انقلاب فرمود: مردان از دامن زن به معراج مى‏رود. قرآن همین را مى‏گوید. مى‏فرماید كه: «نِساؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ» شما از مسئله‏ى ازدواج مى‏توانید استفاده كنید. بعد مى‏گوید: «وَ قَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ» یعنى چه؟ یعنى اگر زن و شوهرى ازدواج مى‏كنند این عروس و داماد هدفشان از ازدواج این نباشد كه فقط به مسئله‏ى ازدواج برسند. ازدواج اصل است ولى پشت سر این كه مى‏گوید ازدواج كنید و بعد مسائل دیگر مى‏گوید «وَ قَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ»، یعنى زن بگیرید، شوهر بكنید، یك چیزى براى قیامت درست كنید. این یعنى چه؟ یعنی ازدواج كنید، یك چیزى براى قیامت بفرستید. پس پیداست دید اسلام و دید قرآن نسبت به ازدواج این نیست كه زن و شوهر، فقط زن و شوهر باشند و بچه هم عروسك نفس كش. زن و شوهر هدفشان از ازدواج عبادت است و بچه هم عروسك نیست «وَ قَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ» یعنى‏ از پیش ذخیره براى قیامت بفرستید. این خیلى دید مهمى است. فرق مى‏كند با دیدهایى كه مى‏گویند انسان، یك حیوان اقتصادى است. انسان اسیر جبر و ماده است. انسان تحت شرایط نظام‏هاى اقتصادى واجتماعى است. ازدواج براى كام گیرى است. ازدواج براى دفع شهوت است. ازدواج در نظر اسلام عبادت است. یك ركعت از نماز كسى كه ازدواج مى‏كند، مساوى است با 70 ركعت نماز كسى كه ازدواج نكند.

ازدواج عبادت است و بچه ذخیره‏ى قیامت. این یك دید بسیار عالى است. یعنى اگر ما یك سمینارى داشته باشیم از همه‏ى دانشمندان كره‏ى زمین از هر كشورى چند تا دانشمند درجه‏ى یك بیایند و در یك سمینارى صد و چند كشور، هر كشورى صد تا دانشمند، ده هزار دانشمند، 20 هزار تا دانشمند جمع شوند و یك جا بگوییم آقا دید شما نسبت به یك بچه چیست؟ آیا بچه این است كه بزرگ شود، دستم را بگیرد، كمكم كند؟ بچه این است كه قنداق كنم و شیر بدهم؟ مى‏گوییم آقا، قرآن ما كتاب آسمانى ما، مى‏فرماید: بچه ذخیره‏ى قیامت است. یعنى بچه یك موجود ابدى است و خیرش هم خیر ابدى است.

ب: بچه ارث خدا و نشانه سعادت است‏

این دید قرآن نسبت به بچه است «وَ قَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ» جمله‏ى دیگر در مورد مقام كودك است كه امام صادق مى‏فرماید: «مِیرَاثُ اللَّهِ مِنْ عَبْدِهِ الْمُؤْمِنِ الْوَلَدُ الصَّالِحُ یَسْتَغْفِرُ لَهُ» (من لایحضره الفقیه، ج 3، ص 481) ارثى كه خدا به انسان مؤمن مى‏دهد بچه خوب است. بچه‏ى خوب ارث خداست. همان طور كه پدر براى بچه‏اش ارث مى‏گذارد و مادر براى دخترش، خدا مى‏گوید: من براى شما ارث گذاشته‏ام. ارث خدا اولاد صالح هست.

قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (ص): «مِنْ سَعَادَهِ الْمَرْءِ الْخُلَطَاءُ الصَّالِحُونَ وَ الْوَلَدُ الْبَارُّ» (الجعفریات، ص 194) سعادت است كه آدم بچه‏ى نیكو داشته باشد. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (ص): «الْوَلَدُ الصَّالِحُ رَیْحَانَهٌ مِنَ اللَّهِ قَسَمَهَا بَیْنَ عِبَادِه» (كافى، ج 6، ص 2) بچه‏ى خوب لطفى است، گلى است كه خدا به بنده‏ى خوبش مى‏دهد. امام حسن عسگرى (ع) مى‏خواست براى كسى دعا كند، گفت: «اللَّهُمَّ ارْزُقْهُ وَلَداً یَكُونُ لَهُ عَضُداً» (كشف‏الغمه، ج 2، ص 503) خدایا به او یك بچه بده كه بچه، بازوى زندگیش باشد. پس ببینید بچه سعادت است. «قَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ» «مِنْ سَعَادَهِ الْمَرْءِ الْخُلَطَاءُ الصَّالِحُونَ وَ الْوَلَدُ الْبَارُّ»، «الْوَلَدُ الصَّالِحُ رَیْحَانَهٌ مِنَ اللَّهِ قَسَمَهَا بَیْنَ عِبَادِه» آیه قرآن است كه بچه ذخیره‏ى قیامت است. بچه نشانه‏ى سعادت انسان است. بچه تحفه و هدیه‏ى الهى است، بخصوص اگر بچه كمك كند. و یك حدیث هم داریم كه انسانى را كه خدا دوستش دارد، یكى از الطاف خدا این است كه بچه‏اش شاگردش شود. چون بعضى از بچه‏ها راضى هستند براى غریبه‏ها كار كنند، اما حاضر نیستند كنار دست پدرش به او كمك كند. اصلًا بعضى پدرها به غریبه‏ها پول مى‏دهند به بچه‏ى خودش نمى‏دهد. درست است كه شما اگر خانه و زندگى هم درست كنى آخر مى‏دهى به بچه‏ات، اما بچه فعلًا چیزى از خانه و زندگى نمى‏فهمد. بعضى پدرها هستند حاضرند یك دختر غریبه و یك پسر غریبه بیاورند و هر روز مبلغى به آن‏ها بدهند ولى به بچه‏ى خودش ندهد. مى‏گوید: آقا خرجى‏شان را مى‏كشم، باشد باز باید به بچه پول داد.حالا استدلال پدرها این بود كه مى‏گوییند: آقا چه فرقى مى‏كند؟ من هر چى در بیاورم مال تو است! درست است ولى با بچه باید با همان فكر بچگیش با او رفتار كرد.

خیر رسانى : حضرت عیسى (علیه السلام ) از قبرى گذشت، صاحب قبر عذاب مى‏شد. پیام آمد ما عذاب را برداشتیم. پرسید: چرا عذاب را برداشتید؟ فرمود: این آقا كه در قبر است به خاطر عمل زشتش در عالم برزخ عذاب مى‏شد. ولى او آقا زاده‏اى داشت كه آقا زاده‏اش محبتى کرد به یتیمى كمك كرد و جاده‏اى را صاف كرد. جایى را روشن كرد و محلى را تمیز كرد. صدقات و كارهاى خیرى كه دختر خانم و آقازاده مى‏كند، باعث مى‏شود كه عذاب از پدر برداشته شود.

2- سفارش اسلام و آموزش و تعلیم اولاد

درباره‏ى تعلیمات بچه؛ تعلیم سرود، تعلیم حدیث، تعلیم قرآن، تعلیم شنا و تعلیم تیراندازى هم داریم.که این‏ها روایات دارد.

قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (ص): «عَلِّمُوا أَوْلَادَكُمُ السِّبَاحَهَ وَ الرِّمَایَهَ» (كافى، ج 6، ص 47) یاد بچه هایتان بدهید. چه پسر، چه دختر «السِّبَاحَهَ» شنا كردن را «وَ الرِّمَایَهَ» و تیراندازى را یادشان بدهید. یكى از كارهاى بسیار خوب تابستان همین است كه بچه‏ها زیر نظر پدرهایشان شنا یاد بگیرند. امیرالمؤمنین سفارش كرده است كه این كار را بكنید.

قمار حرام است. برد و باخت حرام است. اما برد و باخت در تیراندازى حرام نیست. اسلام مى‏خواهد همه‏ى زن‏ها و مردها تیراندازى را یاد بگیرند. ما چه وقت مى‏توانیم ارتش میلیونى داشته باشیم؟ وقتى كه زن و مرد ما بتوانند از خودشان دفاع كنند. امیرالمؤمنین فرمود: اشعار ابوطالب را یادشان بدهید. البته در آن زمان ابوطالب پدر على بن ابیطالب، موحد درجه‏ى یك، مرد مخلص و حامى پیامبر اسلام و در عین حال شاعر بود، ادیب بود، شعرهاى عالى داشت. حضرت على فرمود: «عَلِّمُوا أَوْلَادَكُمُ» این شعرها را یاد بچه هایتان بدهید. یعنى سرود یاد دادن، شعر یاد دادن این هم یك ارزش است.

«بَادِرُوا أَوْلَادَكُمْ بِالْحَدِیثِ قَبْلَ أَنْ یَسْبِقَكُمْ إِلَیْهِمُ الْمُرْجِئَهُ» (كافى، ج 6، ص 47) زود به بچه هایتان چیز یاد دهید، قبل از آن كه منحرفین بیایند و بچه هایتان را گمراه كنند. بخشى از موفقیت‏هاى منافقین در این است كه دختر و پسر ما گول بخورند، چون دختر و پسر ما از اسلام پر نشده بودند. چون بال پرواز نداشتند، شكار پرنده بى بال كار مهمى نیست. پرنده‏اى كه بال ندارد با یك سخنرانى مى‏شود جذبش كرد. بچه‏هاى ما اطلاعات مذهبى كم داشتند و زود شكار مى‏شدند.

یك خاطره‏اى از استاد قرائتی : زمان طاغوت در یكى از دانشگاه‏ها در یكى از استان‏ها استاد دانشگاه كه چپى بود، سر كلاس گفت: اسلام گفته هر كسى دزدى كرد باید چهار تا از انگشت هایش را قطع كرد. پس ما در حكومت اسلامى بیش از هر چیز به خانه نیاز داریم. كه با قطار مردم را ببریم هى دست قطع كنیم. ولى این تفكرات درست نیست. ماركسیسم مى‏گوید: هركسى اخلاقش فاسد است، دزدى مى‏كند شاید گرسنه‏اش است كه دست به دزدى زده است. سیستم اقتصادى غلط است. شكم دزد را سیر كنید تا دزدى نكند. شكم سیر كردن هنر است، قطع كردن دست هنر نیست.

این استاد دانشگاه این حرف را در دانشگاه زده بود و دانشجوها گوش دادند و از دانشگاه بیرون آمدند. تصادفاً با من برخورد كردند و سؤال كردند گفتم: چه كسى گفت؟ گفتند: استاد ما. گفتم: چند دانشجو بودید؟ گفتند: فلان مقدار. پرسیدم: چیزى نگفتید؟ گفتند: نه! گفتم: چرا؟ گفتند: چون حرفهایش درست بود. دیدم این بچه مسلمان‏ها بى خود نیست كه گروهكى مى‏شوند. نمى‏دانند اسلام چیست. یك چیزى شنیده كه اسلام دست دزد را قطع مى‏كند ولى چه دزدى؟ بیش از 20 شرط دارد. اگر بنا باشد هر كسى دزدى كرد دستش را قطع كنیم، باید نصف مردم بى دست شوند. فقط دزدهاى استثنایى دستشان قطع مى‏شود. نه هر كه یك پرتقال برداشت... گناه كرد، كتكش مى‏زنند، زندانیش مى‏كنند. مال را هم از او پس مى‏گیرند، گناه هم كرده، جهنم هم مى‏رود، اما دست قطع كردن براى هر جا نیست. در هزار تا دزد یك دزد كه این شروط را دارد دستش را مى‏توان قطع كرد. گفتم یكى از شما بلند مى‏شد مى‏گفت: استاد، اجازه، اسلامى كه گفته دست دزد را قطع كن چند شرط هم گذاشته و 5، 6 موردش را مى‏گفت. استاد دانشگاه خاطرش جمع است كه بچه مسلمان‏ها خبر از 20 شرط ندارند. مى‏گوید: این‏ها كه خبر ندارند، پرنده‏ى بى بال را مى‏توان زود شكار كرد. من نیش مى‏زنم به اسلام، عقیده‏ى این‏ها را از اسلام مى‏كنم. این‏ها را به اسلام بدبین مى‏كنم. دعوت به مكتب ماركس مى‏كنم. بعد حالا یكى یكى برود تحقیق كند. به همین خاطر سفارش شده كه «قَبْلَ أَنْ یَسْبِقَكُمْ إِلَیْهِمُ الْمُرْجِئَهُ» قبل از آن كه «مرجئه» دست به كار شود شما دست به كار شوید.

برچسب‌ها: تربیتی

+ نوشته شده در دوشنبه ۱۷ بهمن ۱۳۹۰ساعت 15:36 توسط سيد مصطفي محمدزاده |