تأثير نماز در تمركز فكر

توجه به خشوع در نماز وسيله‌اي است براي پرورش حضور ذهن و تمركز حواس كه در زندگي بسيار حايز اهميت است و مي‌توان گفت كه بيشتر موفقيت‌هاي انسان در نتيجه همين تمركز فكر و توجه كامل و حضور ذهن است. ويليام مورتن مارستن متخصص در روان‌شناسي مي‌گويد: «افراد موفق كساني هستند كه مي‌توانند در امري تمام افكار خود را متمركز كنند و تمام دانستني‌هاي خود را درباره آن بياورند و به كار بندند». 

به راستي اگر روح و فكر ما به طور كامل در نقطه‌اي متمركز شود يا براي امري به كار افتد نيروي شگفت‌انگيز و فوق‌العاده‌اي مي‌آفريند. مهم‌ترين فايده سجود نيز اين است كه هم عضلات ران و ساق پا را تقويت مي‌نمايد و هم در وصول خون به اعضا و نواحي بدن كمك كرده و نيروي جدار معده را نيز افزايش مي‌دهد ويليام جيمز كه پدر روان‌شناسي جديد محسوب مي‌شود،‌ مي‌گويد: «فرق بين افراد نابغه با ديگران، يك موهبت فطري نيست؛ بلكه مربوط به توجه كاملي است كه به موضوعات و نتيجه‌هاي آن مبذول مي‌دارند و ميزان نبوغ بستگي به ميزان و درجه تمركز افكار شخصي دارد». در مورد اين كه چگونه مي‌توان اين نيرو را در خود ايجاد كرد ويليام مولتن در مجله ريدرز دايچست مي‌نويسد: «اين نيرو تمركز فكر به وسيله تمرين به دست مي‌آيد و البته تمرين احتياج به شكيبايي و پايداري دارد. وقتي توانستي افكارت را پي‌در‌پي 50 يا 100 بار در موضوعي متمركز كني لاجرم ساير افكار و خاطره ها جاي خود را به موضوع مورد نظرتان خواهد داد سرانجام عادت خواهي كرد كه در هر امري با اراده خود ذهن را متمركز سازي».

از تمام مطالب فوق نتيجه مي‌گيريم كه نماز بهترين وسيله براي پرورش تمركز فكر و حواس در انسان است. زيرا نمازگزاري كه مي‌كوشد با تمام قدرت افكار خود را در يك جا جمع كند تا نمازش با خشوع و حضور قلب باشد، بدون ترديد اين عمل در وي عادت مي‌شود و مي‌تواند در هر موردي تمام افكار خود را متمركز سازد و در نتيجه به ترقيات و اكتشافات مهمي نايل گردد. در تأييد بيشتر اين موضوع، ‌ويليام مولتن مي‌گويد: بهترين راهي كه توجه و التفات را در انسان زياد مي‌كند اين است كه فكر و جسم هر دو با هم كار كنند و مي‌بينيم كه نماز در اسلام عبارت است از عمل فكر و جسم با هم. زيرا نمازگزار در حالي كه تمام افكار و توجهش به خداست به ركوع، سجود، قيام و قعود مي‌پردازد و بالاخره دكتر كارل مي‌گويد: «به نظر مي‌رسد كه نيايش،‌ وضع فكري آدمي را از سطحي كه به اقتضاي توارث و تعليم و تربيت به دست آورده،‌ بالاتر مي‌كشد». 

تأثير نماز در طول عمر در يك بررسي آماري محققين دنياي پزشكي در داخل و خارج اعلام كرده‌اند كه علما و رجال مذهبي و افراد پايبند به قوانين و احكام مذهبي كه شبانه‌روز چند بار در اوقات معين با خدا ارتباط برقرار داشته و زندگي آنان با ايمان و معنويت آميخته است،‌ طول عمر بيشتري از ساير افراد به ويژه افراد لاابالي و بي‌بند و بار و كساني كه پايبند مذهب نيستند،‌ خواهد داشت. در تأييد فوق دكتر ويليام پارك آمريكايي، آماري بدين مضمون منتشر نموده است: در تمام دنيا هر دقيقه 62 نفر و هر ساعت 3767 نفر و هر روز 90410 نفر و هر سال 33 ميليون نفر به مرگ طبيعي از دنيا مي‌روند. در اروپا از هر هزار نفر فقط يك نفر به صد سالگي و 10 نفر به مرز 80 سالگي مي‌رسند و در ميان آن‌هايي كه مي‌توانند خود را به مرز 80 سالگي برسانند،‌ از هر هزار نفر 43 نفر روحاني،‌40 نفر كشاورز، 29 نفر دانشمند و نويسنده، 26 نفر استاد و دبير و 24 نفر پزشك مي‌باشند. هم چنين دكتر علي پريور مي‌نويسد: همين چند وقت قبل بود كه روزنامه‌هاي آمريكايي نوشته بودند، كشيشان و راهبان كمتر از سايرين به بيماري‌ها مبتلا مي‌شوند و دفاعشان بهتر است. در كشور خودمان نيز آنان كه ايمان بيشتري دارند كمتر بيمارند و آن‌ها كه فقط كوشش خود را در كارها دخيل مي‌دانند و خدايي را باور ندارند، اغلب ام‌الامراضند و عمري را به تلخكامي و بيماري به سر مي‌برند.

منابع:
1ـ دكتر عبدالكريم بي آزار شيرازي،‌طب روحاني،‌ ج3 ، ص7 .
2ـ مجله دانشمند، سال4، ش10، يادآور مي‌شود كه آمار مذكور مربوط به چند سال اخير است.


برچسب‌ها: مذهبی
+ نوشته شده در  یکشنبه ۱۶ بهمن ۱۳۹۰ساعت 21:3  توسط سيد مصطفي محمدزاده   |