پرتویی از اخلاق امام رضا(ع)

به ابراهیم بن عباس توفیق درك حضور حضرت رضا علیه السلام را داده بودند. از اخلاق حسنه‌ی امام، بهره‌ها جسته بود و در این چند گاه، اخلاق امام خوبان، ‌او را شیفته‌ی خود ساخته بود. آری! ابراهیم بن عباس از كسانی است كه چند صباحی در خدمت آن حضرت، از اخلاق نیكویش خوشه‌ها چیده بود و از افاضات جنابش خوشه‌چین.

ابن عباس، حضرت را این گونه معرفی می‌كند:

.1 هرگز ندیدم كسی را با سخن خود برنجاند.

.2 هرگز ندیدم حرف كسی را قطع كند. صبر می‌نمود تا كلام شخص تمام شود، آن‌گاه اگر می‌خواستند سخنی بگویند، می‌گفتند.

.3 اگر حاجت‌مندی نزد او می‌آمد و رفع حاجتش برای آن حضرت مقدور بود ردّ نمی‌كرد.

 .4پای خود را جلوی كسی‌ دراز نمی‌كرد.

 .5چنان چه در مجلسی می‌نشست، در برابر دیگران، هرگز تكیه نمی‌داد.

 .6به احدی از بردگان و غلامان خود بدگویی نمی‌كرد.

 .7ندیدم آن بزرگوار آب دهان خود را دور افكند.

 .8هیچ‌گاه صدای خنده‌اش به قهقهه بلند نمی‌شد، و خنده‌ ایشان به صورت تبسّم بود.

 .9هنگامی كه خلوت می‌فرمود و سفره غذا برایشان انداخته می‌شد غلامان و آزادشدگان خود را بر سر سفره می‌نشانید و حتی دربان خانه و نیز متكفّل امور حیوانات منزل را هم فرا می‌خواند و كنار سفره خود جای می‌داد.

 .10شب‌ها را به شب‌زنده‌داری سپری می‌كرد.

 .11بسیار روزه می‌گرفت.

.12 آن حضرت بسیار احسان می‌كرد و پنهانی صدقه می‌داد.

و بعد، ابراهیم می‌گوید: اگر كسی گمان كند كه مانند آن حضرت را در فضل دیده است، او را تصدیق نكنید.

منبع: با تصرف ادبی از عیون اخبار الرضا، ج2، ص184.

 


 

 



برچسب‌ها: مذهبی
+ نوشته شده در  یکشنبه ۱۶ بهمن ۱۳۹۰ساعت 20:16  توسط سيد مصطفي محمدزاده   |