روستای پاسارگاد روستای بزرگی است با دشت‌های گسترده و آثار باستانی بسیار. ولی در کنار آثار ناموری مانند آرامگاه کوروش بزرگ، کاخ‌های پاسارگاد، نقش انسان بالدار، دژبانی و... تپه‌ای باستانی وجود دارد که روستاییان آن‌را به نام «تپه گوهر» می‌شناسند و شاید نام آن حتی برای کسانی که بارها به این منطقه سفر کرده باشند، ناآشنا باشد. روستاییان در باورهای خود می‌گویند که آنجا نیایشگاه کوروش بزرگ بوده است. برای رسیدن به آن باید از راه اصلی که به آرامگاه کوروش بزرگ پایان می‌یابد، به‌سوی یک راه فرعی در سوی چپ آرامگاه رفت. راه در آغاز، آسفالت است و در ادامه، راه خاکی است. به روستایی می‌رسیم. نزدیك به پانزده دقیقه که پیش می‌رویم دشت‌های گسترده‌ای نمایان می‌شود. درون همین دشت پهناور، جایی است كه دورش را حصار‌های آهنی کشیده‌اند. این همان تپه‌گوهر است که در پایین آن، دو مکعب سنگی به چشم می‌خورد. گویا همین مکان را کوروش بزرگ برای نیایش خود برگزیده بوده است. هر یک از مکعب‌ها نزدیك به دو متر بلندی دارد و در کنار یکی از آنها پلکانی سنگی است که به بام مکعب می‌رسد. مکعب‌ها تو‌خالی هستند. هر دو مکعب از یک‌سو شکافته شده‌اند همچون خانه‌ای که سه سویش دیوار است و سوی چهارم دیوار ندارد. جای تیشه‌هایی که درون مکعب را خالی کرده روی دیوارها و سقف درونی مکعب پیداست. تپه‌ی کنار آنها نیز پیداست که تپه‌ای باستانی است که هنوز کاوشی در آن انجام نشده است. از این جایگاه در زمان کوروش بزرگ چه استفاده‌ای می‌شده است؟ شاید کاوش‌ها نشان دهد. شاید اینجا نیز بخشی از کاخ‌های کوروش بزرگ بوده یا بخشی از شهر؟ اما آن‌چه از سخنان مردم روستا برمی‌آید اینجا جایگاه نیایش كوروش بزرگ است. البته سقف سیاه مکعب‌های تو‌خالی هم، که می‌تواند نشان از نگهداری آتش در آنها باشد نیز می‌تواند دلیلی بر این گفته باشد. اما این تپه‌ی باستانی که دورش هم حصار‌کشی شده، از گزند چوپانان در امان نمانده و شوربختانه آنها گوسپندان خود را در این جایگاه که هم ارزش تاریخی بسیاری دارد و هم می‌تواند ارزش معنوی بسیاری داشته باشد، می‌چرانند.

به باور مردم بومی اینجا نیایشگاه كوروش بزرگ بوده است

گوسپندان در جایی كه بخشی از تاریخ را در دل خود نهفته دارد، خوش‌خوشك بی‌هیچ مانعی، می‌چرند

+ نوشته شده در  دوشنبه ۴ اردیبهشت ۱۳۹۱ساعت 19:16  توسط سيد مصطفي محمدزاده   |