لویس بینفورد (زاده 21 نوامبر 1930 - درگذشته 11 آوریل 2011) انسان‌شناس و باستان‌شناس آمریکایی و پدر باستان‌شناسی نوین است.

وی در نورفولک ویرچینیا به دنیا آمد و در زمان جنگ دوم جهانی مترجم ارتش آمریکا در اوکیناوی ژاپن بود که در آنجا به باستان شناسی علاقمند شد. وی در سال 1964 دکترایش را از دانشگاه میشیگان اخذ کرد.

بینفورد در دهه 1960 میلادی با انتشار سلسله مقالاتی دراباره لزوم بازنگری در نگرشهای سنتی باستان شناسی موج نوینی را در باستان شناسی آغاز کرد که باستان شناسی نوین گفته می‌شود. باستان شناسی نوین اندیشه‌ها و چارچوب سنتی باستان شناسی را مورد سوال قرار داد و از این طریق چالشهای فراوانی را در اندیشه باستان شناختی خصوصا باستان شناسی مبتنی بر تاریخ فرهنگ بوجود آورد. باستان شناسی نوین که بعدها تحت عنوان باستان شناسی فرایندی مشهور شد مدعی نگاهی اجتماعی به گذشته‌است. دیدگاهی که سعی دارد با مطالعه بقایای مادی گذشته زندگی جوامع پیش از تاریخ را بازسازی کند. او برای سنجش نظریات خود مدتها با قبایل شکارگر آلاسکا زندگی کرد تا از نزدیک با شیوه‌های شکار و سایر جنبه‌های زیستی آنها آشنا شود. وی کتابهای متعددی منتشر ساخته که بعد از گذشت چند دهه همچنان از اهمیت زیادی برخوردار هستند. آخرین کتاب وی در سال 2001 با عنوان شیوه‌ای تحلیلی برای طرح نظریات باستان شناختی با استفاده از داده‌های حاصله از مطالعات محیطی و جوامع شکارگر-گردآورنده منتشر شد. متاسفانه هیچ یک از کتابهای این اندیشمند بزرگ به زبان فارسی ترجمه نشده و شمار کمی از باستان شناسان ایرانی با نتایج مطالعات وی آشنا هستند. بینفورد بدون تردید یکی از موثرترین چهره‌ها در باستان شناسی قرن بیستم است. در سال 2010 اتحادیه بین المللی نجوم به افتخار او شهاب آسمانی موسوم به (213629) را بنام بینفورد نامگذاری شده‌است. همسر سابق وی سالی بینفورد نیز انسان شناس مشهوری بود که در سال 1994 خودکشی کرد.