سکوهای سنگی (نیایشگاه و قربانگاه پاسارگاد):

روبروی بنای زندان سلیمان و در پشت تپه ها دو سکوی سنگی قرار دارد که هم اکنون یکی از آنها دارای پلکان با هشت پله سنگی است.
گفته شده است با توجه به شکل و اندازه ی آنها می توان نتیجه گیری کرد که آنها آتش دان بوده اند ولی نظر به تصاویر باستانی تپهً کلگه زرین مسجد سلیمان (در واقع ندبه گاه خدای عیلامی سی لیر) و اساطیر مربوط بدان قربانگاه کهن از نوع عیلامی است که در آن برای هوتران (خدای نیرومند حافظ عیلام) فرزند محبوب ایزد هومبان (معادل ابراهیم) و الهه بزرگ کیری ریشا (معادل سارا) مراسم قربانی گاو و یا قوچ به عمل می آمده است که تصور میشد چارپای قربانگاه توسط شیموت عقاب شکل قاصد نیرومند خدایان از آسمان به قربانگاه آورده میشود.لذا این محل بایستی یک مکان مقدس برای نیایش و دادن قربانی و نذر ها برای خدای عیلامی هوتران – سی لیر بوده باشد. ظاهراً این نوع قربانگاهها در عیلام سونشو ایرپی (به لغت بابلی یعنی معابد کهن آیین ندبه) خوانده میشده اند. در مقابل معابد خدایان عیلامی که سیانکوک نامیده می شده اند. در سنگ نگاره های شاهان هخامنشی در نقش رستم و تخت جمشید سکوهایی همانند این سکوها در زیر پا و روبروی نقش شاهان هخامنشی دیده می شود. در فاصله ای نزدیک به 120 متر در غرب دو سکوی سنگی آثاری از سکوی بزرگی وجود دارد که ظاهرا جایگاه قربانی کردن بوده است.
برخی اندیشمندان ساخت و کاربرد این سکوی بزرگ را که نزدیک به 70 متر درازا و 40 متر پهنا دارد مربوط به روزگاران پس از هخامنشیان دانسته اند؛ گرچه فرهنگ عیلامی در منطقه سر به اعصار ماقبل تاریخ میزند. در تارنمای انگلیسی زبان ایرانیان به نام پژوهشهای ایران باستان تصویر این دو قربانگاه با توضیحاتی در باره آنها موجود است که در اینجا به عینه قید میگردد:



Plate II. Dual plinths, Sacred Precinct, Pasargadae (Achaemenid, time of Cyrus).
After D. Stronach, Pasargadae, Oxford, 1978, pl. 103. (Click to enlarge).

J. Houtkamp and Yumiko Yamamoto (1979) have collected the archaeological and pictorial evidence for fire altars in the Achaemenid, Seleucid, and Parthian periods (see also Schippmann, 1971, pp. 473-85; Stronach, 1985; Genito, 1987). Of the two types of altar which the pictorial evidence preserves, the distinctive Iranian altar with a stepped top and base has been quite frequently identified in the archaeological record (Moorey; Boyce, Zoroastrianism II, pp. 145-148; Yamamoto, 1979, pp. 30-36, identifies three types of altar). On the other hand, the second form of altar, the crenellated tower altar, is almost entirely absent in the Iranian archaeological record (but cf. the rock-cut altar in Fârs at Bâgh-e Bodra [Stronach, 1966, pp. 223-24, fig. 7], perhaps Achaemenid in date, which conceivably represents an example of the tower altar). Various other types of structures have also been characterized as fire altars.

+ نوشته شده در  دوشنبه ۲۸ فروردین ۱۳۹۱ساعت 21:13  توسط سيد مصطفي محمدزاده   |