پيرگوشي درمان ندارد

پيرگوشي معمولاً از دهه چهارم زندگي شروع و تشديد مي شود. درمان خاصي هم ندارد اما قرار گرفتن در محيط هاي شلوغ و پرسروصدا و گوش دادن به صداهاي ناهنجار و بلند روند آن را تسريع و تشديد مي كند.
دلايل پيرگوشي
همان طور كه عوارض سني را در همه جاي بدن مي بينيم، اين عوارض ممكن است به مرور عملكرد گوش، شنوايي و سيستم تعادلي را مختل كرده و سيستم شنوايي آسيب ببيند.
شروع پيرگوشي سن خاصي ندارد ولي مي توان گفت در دهه چهارم زندگي به بعد علائم آن شروع مي شود.
زمينه هاي مساعدكننده براي ابتلا به پيرگوشي در افرادي كه سابقه مشكلات گوشي، ضربه هاي صوتي، مسائل عروقي، بيماري هاي قند و مشكلات متابوليسم دارند، بيشتر و زودتر بروز مي كند.
علائم پيرگوشي در ابتدا خفيف است و ممكن است چيزي را نشان ندهند ولي پزشك متخصص مي تواند با يك سري علايم و در شروع بروز اين عارضه آن را تشخيص دهد.
پيرگوشي علاوه بر كاهش شنوايي مي تواند با وزوز گوش و سروصداي داخل گوش يا كم توجهي به افراد و محيط ديده شود. مثلاً فرد هنگام ديدن تلويزيون متوجه صحبت شما نمي شود يا مفهوم كلمات را درك نمي كند كه تقريباً در مراحل اوليه بروز پيرگوشي اتفاق مي افتد.
در پيرگوشي سيستم عصبي گوش دچار مشكل مي شود و اين روند در طولاني مدت اتفاق مي افتد.
پيشگيري از پيرگوشي
راهي براي جلوگيري وجود ندارد ولي بايد آسيب هاي صوتي كمتر شود و بيمار در محيط هاي كم سر وصداتر قرار گيرد.
فرد بايد مدام زيرنظر پزشك تست شنوايي بدهد و سعي كند از سيستم هاي كمك شنيداري مانند سمعك استفاده كند يا لب خواني هم مي تواند در درك مفهوم كلمات و كاهش عوارض موثر باشد.
به گفته متخصصان ،تجويز يك سري ويتامين ها و مواد معدني كه برخي متخصصان براي پيرگوشي تجويز مي كنند بي تاثير است، پيرگوشي درمان خاصي ندارد.