|
زندگينامه حضرت حجت ، امام زمان (عج)
نام : محمد بن الحسن . كنيه : ابوالقاسم .امام زمان (ع) هم نام و هم كنيه حضرت پيامبر اكرم (ص) است . در روايات آمده است كه شايسته نيست آن حضرت را با نام و كنيه ، اسم ببرند تا آن گاه كه خداوند به ظهورش زمين را مزيّن و دولتش را ظاهر گرداند . القاب : مهدى ، خاتم ، منتظر ، حجت ، صاحب الامر ، صاحب الزمان ، قائم و خلف صالح . شيعيان در دوران غيبت صغرى ايشان را " ناحيه مقدسه" لقب داده بودند . در برخى منابع بيش از 180 لقب براى امام زمان (ع) بيان شده است. منصب : معصوم چهاردهم ، امام دوازدهم شيعيان و بر پاكننده اولين حكومت واحده جهانى در دوره آخر الزمان . تاريخ ولادت : نيمه شعبان سال 255 هجرى . برخى روز تولد آن حضرت را هشتم شعبان و برخى ديگر 23 رمضان دانستهاند . سال تولد آن حضرت را نيز برخى 256 و برخى 258 دانستهاند . محل تولد : سامرا ( در سرزمين عراق كنونى ) . نسب پدرى : ابو محمد ، حسن بن على بن محمد بن على بن موسى بن جعفر بن محمد بن على بن حسين بن على بن ابیطالب (ع) . نام مادر : نرجس . نام اصلىِ وى مليكه ، دختر يشوعاى ، فرزند قيصر روم است . برخى گفته اند كه نام وى صيقل می باشد . مدت امامت : امامت آن حضرت در دو مرحله است كه به " غيبت صغرى " و " غيبت كبری " شهرت يافته است . مدت " غيبت صغرى " از هنگام ولادت آن حضرت ، در سال 255 تا سال 329 هجرى ، به مدت 74 سال بوده است . و " غيبت كبرى " از سال 329 هجرى آغاز و تاكنون ادامه يافته است . اين غيبت همچنان ادامه دارد تا خواست خداوند منان بر ظهور آن حضرت تعلق گيرد . در آن زمان ، غيبتش به پايان می رسد و حكومت اسلامى ، در سراسر جهان ، به رهبرى آن حضرت محقق می گردد . تاريخ و سبب شهادت : امام زمان (عج) هم اكنون زنده است و به خواست خداى متعال تا زمانى كه قيام كند و جهان را از عدالت بهرهمند سازد ، زنده خواهد بود . سپس چند سال حاكم علی الاطلاق روى زمين خواهد گرديد كه مدت آن ، در روايات ، به طور مختلف ، هفت ، هشت ، نه ، ده و نوزده سال تعيين شده است كه هر سال آن برابر با ده سال فعلىِ ما است . بنابراين اگر حكومتش هفت سال باشد ، برابر با هفتاد سال ما خواهد بود . پس از شهادت آن حضرت ، به مدت چهل روز هرج و مرج و فتنه و فساد در جهان حاكم می گردد و سپس عمر اين جهان به پايان می رسد و عالم قيامت آغاز می گردد . اصحاب و ياران : 1- عثمان بن سعيد عمروى ( متوفاى سال 257 ق. ) . 2- محمد بن عثمان عمروى ( متوفاى سال 304 ق. ) . 3- حسين بن روح نوبختى ( متوفاى سال 326 ق. ) . 4- على بن محمد سمرى ( متوفاى سال 329 ق. ) . اين چهار تن نماينده بلافصل امام زمان (ع) بودند كه در ايام غيبت صغرى ، پس از شهادت امام حسن عسكرى (ع) ، از سال 260 تا 329 ، به مدت 70 سال به ترتيب ، واسطه ميان امام (ع) وشيعيان ايشان بودند . اين چهار نفر به " نواب اربعه " مشهورند . ولى در هنگام خروج آن حضرت ، 313 نفر از يارانش به او پيوسته و نخستين هسته لشكريان امام (ع) را تشكيل می دهند . علاوه بر آنان ، هزاران نفر در ايام غيبت آن حضرت به اين مقام ارجمند نايل شده اند كه بر ديگران پنهان مانده است و پنهان خواهد ماند . همچنين افراد بسيارى در ايام غيبت به محضرش شرفياب گشته و از عناياتش بهره مند شده اند كه در اين جا به نام برخى از آنان اشاره می گردد : 1- اسماعيل بن حسن هرقلى . 2- سيد محمد بن عباس جبل عاملى . 3- سيد عطوه علوى حسنى . 4- امير اسحاق استرآبادى . 5- ابوالحسين بن ابى بغل . 6- شريف عمر بن حمزه . 7- ابوراجح حمامى . 8- شيخ حر عاملى . 9- مقدس اردبيلى . 10- محمد تقى مجلسى . 11- ميرزا محمد استرآبادى . 12- علامه بحر العلوم . 13- شيخ حسين آل رحيم . 14- ابوالقاسم بن ابى جليس . 15- ابو عبدالله كندى . 16- ابو عبدالله جنيدى . 17- محمد بن محمد كلينى . 18- محمد بن ابراهيم بن مهزيار . 19- محمد بن اسحاق قمى . 20- محمد بن شاذان نيشابورى . زمامداران معاصر : امام زمان (ع) از زمان تولد ( سال 255 هجرى ) تا زمان ظهور و تشكيل حكومت جهانى ، با تمام حاكمان و زمامداران كشورهاى اسلامى و غير اسلامى ، معاصر بوده و خواهد بود ؛ اما خلفاى عباسى كه در ايام غيبت صغراى آن حضرت بر مسلمانان حكومت راندند ، عبارتند از : 1- مهتدى عباسى (255 - 256ق.). 2- معتمد عباسى (256 - 279ق.). 3- معتضد عباسى (279 - 289ق.). 4- مكتفى عباسى (289 - 295ق.). 5- مقتدر عباسى (295 - 320ق.). 6- قاهر عباسى (320 - 322ق.). 7- راضى عباسى (322 - 329ق.). 8- متقى عباسى (329 - 333ق.). هنگامى كه حضرت مهدى(ع) ظهور كند و قيام آزادى بخش وى فراگير شود ، برخى از سلاطين و حاكمان كشورها در برابر او تواضع نموده و سر تسليم فرود می آورند و برخى ديگر با آن حضرت ، به مقابله و منازعه بر می خيزند و پس از درگيرى ، متحمل شكست و اضمحلال خواهند شد و حكومت آن حضرت ، از شرق تا غرب كره زمين را فرا خواهد گرفت . در اين باره ، روايات فراوانى از معصومين (ع) نقل شده است كه براى نمونه ، حديثى را از امام محمد باقر (ع) بيان می كنيم : عَن أبي جعفر(ع) قال: القائِمُ مِنّا مَنصُورٌ بالرُّعبِ، مُؤيّدٌ بالنَّصر، تُطوى له الأرضُ وَتظهَرُ لَهُ الكنوزُ ويبلغُ سُلطانه المشرقَ والمغرِبَ ويُظِهرُ اللَّهُ دينهُ على الدّينِ كُلّه ولو كَرِهَ المُشركون فلا يَبقى على وجهِ الأرضِ خرابٌ إلّا عمّر وينزلُ روحُاللَّهِ عيسى بن مريم فيُصلّي خلفه . قيام كننده از ما منصور به رعب و مؤيّد به نصر است . زمين از براى او در نورديده شود و گنج هاى پنهان را براى او آشكار كند . سلطنت و حكومت او شرق و غرب را فرا خواهد گرفت و خداوند منان ، به دست او دين خود را بر همه دينها غالب گرداند ، اگر چه مشركان را خوش نيايد . در روى زمين هيچ خرابى باقى نماند ، مگر اين كه آبادش كند و روح الله ، عيسى بن مريم از آسمان نازل شده و بر او اقتدا كند و پشت سرش نماز بخواند . رويدادهاى مهم : از آغاز تولد نويد بخش حضرت مهدى (ع) ( در سال 255 هجرى ) تا زمان قيام آن حضرت و تشكيل حكومت جهانى ، رويدادهاى مهم و فراوانى رخ داده و خواهد داد كه قابل شمارش نيستند و هيچ دفتر و ديوانى گنجايش ثبت و ضبط آنها را ندارد ؛ اما در اين جا به برخى از رويدادهاى مهمى كه در زمان ظهور آن حضرت اتفاق خواهد افتاد و در روايات و منابع اسلامى به عنوان علامات ظهور حضرت مهدى (ع) از آنها ياد شده است ، اشاره می شود : 1- خروج دجّالِ يك چشم و ادعاى الوهيت و خون ريزى و فتنههاى فراوان او در زمين و جنگ با حضرت مهدى (ع) و شكست و نابودی اش به دست امام زمان (ع) يا حضرت عيسى (ع) . 2- نداى آسمانى براى معرفىِ حضرت مهدى (ع) و شنيدن همه مردم ، آن را به زبان رايج خودشان و استقبال آنان از امام زمان (ع) . 3- خروج سفيانى ( عثمان بن عنبسه از اولاد يزيد بن معاويه ) از وادىِ يابس ، در سرزمين ميان مكه و شام ، و تصرف بسيارى از شهرها و خون ريزى و فتنه در بين مردم ، و نبرد او با لشكريان امام زمان (ع) و كشته شدنش در صخره بيت المقدس به دست ياران حضرت مهدى (ع) . 4- خروج سيد حسنى از شمال ايران ( حدود ديلم و قزوين ) و دعوت او به مذهب اماميه ، و رفع ظلم از مردم و نبردهاى پيروزمندانه او با ستمكاران و فاسقان و پيوستن او به حضرت مهدى (ع) در كوفه . 5- خروج شصت كذّاب كه به دروغ ادعاى پيامبرى می كنند . 6- ادعاى دروغين مقام امامت توسط دوازده نفر از آل ابیطالب (ع) . 7- كشته شدن نفس زكيه ، پسرى از آل محمد(ص) ، در مسجد الحرام ، ما بين ركن و مقام . 8- ظاهر شدن صورت و سينه و يا كف دست ، در چشمه خورشيد . 9- وقوع كسوف در نيمه ماه رمضان و خسوف در آخر رمضان . 10- برخاستن نداهاى متعدد از آسمان در ماه رجب و شنيدن همه مردم . 11- گسترش سياهىِ كفر ، فسق و معصيت در سراسر جهان . 12- ظهور حضرت مهدى(ع) ( به هيأت مردى سىسال ) از كنار كعبه ، در مكه معظّمه، و دعوت مردم به اسلام راستين.
+ نوشته شده در چهارشنبه ۱۶ فروردین ۱۳۹۱ساعت 16:35 توسط سيد مصطفي محمدزاده
|
|
|
