شاخص هجرت كبري در سلوك عارفان
(اي سالك راه حق) هجرت كبري از اينجا شروع مي شود كه مواظب باشي قلبت
به غير خدا وابستگي پيدا نكند. اين مراقبت از دل، خودش يكي از مراتب هجرت
كبري است. يعني دلت را كوچ بده و نگذار به سمت غير خدا برود. اگر ديدي دلت
به سمت غير خدا مي رود روي گردانش كن و آن را به سوي خدا برگردان. خود
اينكه انسان مقيد شود كه از رذايل اخلاقي گريز داشته باشد. اين هم هجرت
است. همه اين ها، هجرت دروني است؛ تا برسد به اعضا و جوارح بيروني كه اگر
انسان از گناه گريز داشته باشد، اين هم خودش هجرت است. تمام اين ها هجرت في
سبيل الله است، بنابراين هجرت صغري مربوط به جسم انسان است و هجرت كبري
مربوط به روح و درون انسان است. اين هجرت بيروني است و آن، دروني است. هر
دو هم بر يك محور هستند و آن «حفظ دلبستگي به خدا» است... تا آنجا كه مي
تواني از نظر دروني خودت را درست كني، تكليفت همان هجرت دروني است؛ اما اگر
ديدي محيط بيروني اجازه خودسازي نمي دهد، آنجا ديگر بايد هجرت بيروني
كني.(1)
1- سلوك عاشورايي، منزل سوم، آيه الله شيخ مجتبي تهراني، ص63
+ نوشته شده در سه شنبه ۱۵ فروردین ۱۳۹۱ساعت 11:54 توسط سيد مصطفي محمدزاده
|
