جايگاه اعتدال در سلوك عارفان

(بدان اي عزيز سالك) لازمه سلوك اعتدال است، سالك در راه حق اگر از اعتدال خارج گردد، خروج او از اعتدال سبب انحراف و دوري او از حق است. آن سالكي كه در امور خود رعايت اعتدال را مي نمايد، او در طريق حق استقامت مي ورزد و مصداق آيه شريفه «فاستقيموا اليه» پس تمام توجه خويش را به او كنيد (فصلت-6) قرار مي گيرد. چنانچه ما بخواهيم پايه و ستوني را در جايي نصب كنيم كه استقامت آن زياد باشد، آن را بايد به طور مستقيم نصب نماييم، در حال استقامت و اعتدال مقاومت پايه زياد است، هر فشاري كه بر آن وارد گردد تحمل مي كند. در حال استقامت و اعتدال نيروي مقاومت پايه در يك جهت متمركز است، علت ايستادگي و مقاومت همين تمركز قوا است. چنانچه مايل شود نيروي آن تجزيه مي شود و مقاومت اوليه از دست مي رود. امري كه در مورد استقامت به ما رسيده، به همين منظور است كه اعتدال از دست نرود، منحرف نشويم، نيروي ما تجزيه نشود.
آنكه خلاف راه حق در پيش دارد، از اعتدال خارج شده زيرفشار هواهاي نفساني خوابيده است.(1)
ــــــــــــــــــــــــــــــ
1- مقامات معنوي، محسن بينا، ج2، ص1