هيچ كس كامل نيست

ما غالبا براين باوريم كه شرم داشتن از وضعيت ظاهري مربوط به گروه خاصي از مردم است ولي اين طور نيست.
همگي ما شرم را تجربه مي كنيم. گاهي شرم كه در تاريك ترين گوشه ذهن ما وجود دارد خود را آشكار مي كند. احساس شرم در انسان هاي مختلف، متفاوت است. در واقع اين احساس در عوامل گوناگوني مثل خانواده عقايد شخصي، رسانه ها و فرهنگ حاشيه دارد.
نارضايتي از وضعيت ظاهري در زنان بسيار شايع است.
درحالي كه تعدادي از زنان نسبت به ظاهر خود بي تفاوت هستند. ولي اكثر آنها به اين مسئله اهميت زيادي مي دهند و اين امر در سراسر جهان ديده مي شود. در واقع شرم داشتن از وضعيت ظاهري آنچنان در روان ما ريشه دارد كه بر روي اعتماد به نفس ما تأثير عميقي مي گذارد.
متأسفانه تصوري كه ما از ظاهر خود داريم هميشه هم با واقعيت مطابقت ندارد.
وقتي در مورد «تصوير ظاهري» حرف مي زنيم طبيعتا بايد تمام اعضاي بدن را درنظر بگيريم.
احساس نارضايتي از «تصوير ظاهري» بر روي نحوه برخورد ما با خودمان و ديگران تأثير مي گذارد. به عنوان مثال زني را درنظر بگيريد كه از ترس ديده شدن دندان هاي پوسيده خود از اظهارنظر در جمع خودداري مي كند و يا از شوخي هاي ديگران در مورد هيكل چاق خود بيم دارد.
تحقيقات نشان مي دهد شرم، شرم را به وجود مي آورد.
والدين در مورد ديدگاه كودكان درباره «تصريح ظاهري» خود نقش مهمي دارند. اغلب والدين- به ويژه مادران- از اضافه وزن دختران خود ابراز نارضايتي مي كنند.
البته نمي توان تمام تقصيرات را به گردن آنها انداخت.
واكنش والدين دراين زمينه به سه صورت است:
1- گروهي از والدين به خوبي مي دانند نقش مهمي در زندگي كودكان خود دارند و سعي مي كنند الگوي مناسبي در زمينه «تصوير ظاهري» به آنها ارائه دهند.
2- گروه دوم به همان اندازه گروه اول كودكان خود را دوست دارند.
ولي براي سوق دادن آنها به سوي «تصوير ظاهري» مناسب از هيچ كاري- حتي تحقير كردن- ابايي ندارند. بسياري از والدين از «تصوير ظاهري» خود ناراضي هستند.
3- گروهي از والدين براي مقابله با ذهنيت منفي كودكان خود از ظاهرشان، كاري انجام نمي دهند ولي آنها را تحقير نيز نمي كنند. متأسفانه بيشتر كودكان چنين والديني از مهارت كافي براي كنار آمدن با «تصوير ظاهري» خود عاجزند.
هيچ حد وسطي وجود ندارد.شما بايد فعالانه براي بهبود ذهنيت كودك خود تلاش كنيد درغير اين صورت آنها را به تقليد از رسانه ها سوق مي دهيد.
قدرت، شجاعت و كنار آمدن
نحوه قضاوت در مورد «تصوير ظاهري» تأثير زيادي بر زندگي ما دارد. ما هرگز از اين احساس كاملا خلاصي نخواهيم داشت ولي مي توانيم با وضعيت موجود كنار بياييم.
اولين گام براي مقابله با شرمندگي، كشف موارد قابل انتقاد است.
چه چيزي براي ما اهميت دارد؟ ما بايد با نگاه كردن به تك تك اعضاي بدن انتظارات خود و سرمنشأ اين انتظارات را كشف كنيم. هرچند اين كار گاهي ناراحت كننده است ولي اهميت زيادي دارد و اولين گام براي كنار آمدن با شرم محسوب مي شود.
ما بايد بدانيم و صراحتا مشخص كنيم كه چه چيزي و چرا براي ما مهم است. پيشنهاد مي كنيم اين موارد را يادداشت كنيد.
گام بعدي روحيه انتقادپذيري است. به موارد زير توجه كنيد:
¤ انتظاراتي كه از ظاهر خود دارم از كجا نشأت مي گيرد؟
¤ اين انتظارات تا چه حد واقعگرايانه است؟
¤ آيا امكان دارد به همه خواسته هايم برسم؟
¤ آيا كسي وجود دارد كه از نظر ظاهري كامل باشد؟
¤ آيا اين انتظارات با يكديگر تناقض دارند؟
¤ براي من چه چيزي در اولويت قرار دارد: نظر خودم يا انتظارات ديگران؟
¤ از چه چيزهايي مي ترسم؟
در ضمن ما بايد شهامت مبادله تجربيات خود را با ديگران پيدا كنيم. و با آنها درمورد احساسات خود حرف بزنيم. اگر ما دست به پنهانكاري بزنيم و سكوت كنيم احساس شرم تقويت خواهد شد.نبايد فراموش كنيد كه افراد زيادي با اين مشكل مواجه هستند و ما با تبادل تجربيات مي توانيم به شناسايي ترس هايمان بپردازيم كه اين مقدمه اي براي كنار آمدن با «تصوير ظاهري» خودمان مي باشد.