|
دوستی از فرنگ برگشته بود ایران. بعد از یکی دو روز رفت تو خیابونای شهر گشتی بزنه و تجدید خاطره کنه. اما یه چیز به شدت اون رو شگفت زده کرده بود: گفت: یعنی این همه زن روسپی تو خیابونای شهر فراوونه ؟! چقدر وضع مملکت خراب شده ! گفتم: اینقدرا هم که تو میگی خراب نیست؛ چرا همچین حرفی میزنی؟ گفت: مثلا این پوتین ها و کفش های پاشنه بلندی که پوشیدن! گفتم: چه ربطی داره؟ گفت: آخه کفش هایی که این
دخترا پوشیدن توی اروپا مخصوص زنای روسپی هستش و این کفش های پاشنه بلند به نوعی
معرف کار اونها هست. این پوتین و کفش ها بخاطر ساختاری که دارن منجر به نوعی طرز
راه رفتن میشن که چنین تلقی رو در فرد بیننده ایجاد میکنه. گفت: اون مردی که ظاهر این دختر رو میبینه کاری به باطنش نداره و نیت و دل پاک اون دختر براش هیچ اهمیتی نداره. قبل از اینکه صحبتی بین اونا رد و بدل شده باشه، تیپ و ظاهر اون دختر پیام خودش رو رسونده ...! اصلا خود تولید کننده این کفش و پوتین ها کاربری جنسشون رو با اسمی که روش گذاشتن تعیین کردن. گفتم: مگه این پوتین ها اسم خاصی دارن؟ گفت: F. U. C. K. me Boots دیگه حرفی برای گفتن نداشتم و سعی کردم بحثو عوض کنم. فقط دلم از این همه بی فکری و ناآگاهی و البته پاکی دخترای شهر سوخت. پیش خودم گفتم این که فقط یه پوتین خشک و خالیه؛ پس منظور تولید کنندگان این مانتو های تنگ و کوتاه و چسبان و نازک چیه؟ میخوان دخترای مارو به کجا بکشونن؟
منبع: روز شمار
+ نوشته شده در دوشنبه ۱۵ اسفند ۱۳۹۰ساعت 21:56 توسط سيد مصطفي محمدزاده
|
|
|
