اولین کنترل تلویزیون موجود جانداری به نام انسان بود! بزرگسال‌ها، در طول سالیان متمادی از خردسال‌های خانواده به عنوان کنترل‌های حرف‌گوش‌کن استفاده می‌کردند: «کانال دو را بگیر، صداش را زیاد کن، ببین تصویر واضح‌تر می‌شه!»
در سال 1950، شرکت زنیت رادیو Zenith Radio، نخستین کنترل تلویزیون را درست کرد. این کنترل Lazy Bones نام داشت و با یک سیم به تلویزیون متصل می‌شد.
در سال 1955، یک کنترل از راه دور بی‌سیم به نام Flashmatic ساخته شد. این کنترل نور را روی سلول فتوالکتریک موجود روی تلویزیون می‌انداخت. متأسفانه کار با این کنترل مشکل بود و استفاده‌کننده از آن باید نور را درست روی سلول فتوالکتریک می‌انداخت.
در سال 1956، رابرت آدلر، کنترلی به نام Zenith Space Command ساخت که از امواج اولتراسوند استفاده می‌کرد.
با اختراع ترانزیستور، تولید کنترل‌ها بسیار آسان‌تر شد و قیمت آنها کاهش چشم‌گیری یافت. از این زمان به بعد از کریستال‌های پیزوالکتریک در کنترل‌ها استفاده می‌شد که می‌توانستند امواج اولتراسوند تولید کنند. فناوری آن زمان‌های کنترل‌های از راه دور چندان بی‌اشکال نبود، گاهی امواج اولتراسوندی که تصادفی توسط دستگاه‌های دیگر تولید می‌شدند، گیرنده‌های آنها را روی تلویزیون به اشتباه می‌انداخت. حتی گاهی صدای سنتور باعث عوض شدن کانال‌ها می‌شد و گاهی اوقات هم خانم‌های جوانی که گوش حساس‌تری داشتند، می‌توانستند صدای این کنترل‌ها را بشنوند.
کنترل‌هایی که تا اواخر دهه 70 تولید می‌شدند، عملکرد محدودی داشتند، با بعضی از آنها فقط می‌شد کانال‌ها را عوض کرد یا صدا را کم و زیاد کرد، بنابراین وقتی بی‌بی‌سی در اواخر دهه 70 فناوری تله‌تکست را ابداع کرد، نیاز جدی به کنترل‌های پیشرفته‌تری احساس شد که با آنها بتوان اعمال متعددی انجام داد.
شرکت ITT یکی از نخستین شرکت‌هایی بود که توانست کنترل از راه دور مبتنی بر امواج مادون قرمز را تولید کند.
Harmony One شرکت لوجیتک، نمونه‌ای از کنترل‌های مادون قرمز مدرن امروزی است که می‌توان با کمک آن همه وسایلی که گیرنده مادون قرمز دارند، کنترل کرد.
Pronto 9600 شرکت فیلیپس را باید کنترل از راه دور آینده دانست، با این کنترل نه تنها می توان تلویزیزیون را کنترل کرد، بلکه می‌توان مثلا در گاراژ را باز و بسته کرد یا نور اتاق را کم و زیاد کرد.