روانشناسان دروغگویی کودکان را به چند دسته تقسیم می کنند :

1-  دروغ بازی : که برای بیان حوادث تخیلی یا بازی با دیگران از آن استفاده می شود.

2-  دروغ مبهم : که ناشی از ناتوانی کودک در گزارش دقیق جزئیات است.

3-  دروغ پوچ : که کودک برای جلب توجه دیگران به کار می برد.

4-  دروغ انتقام جویانه : از نوع دروغ از نفرت ناشی می شود.

5-  دروغ محدود: که نتیجه ی ترس از نظم شدید خانوادگی و یا تنبیه بدنی است.

6- دروغ خوخواهانه : که برای گول زدن دیگران و رسیدن به خواسته ها استفاده می شود.

7-  دروغ عرفی یا وفادارانه : که به منظور حفظ و مراقبت از یک دوست گفته میشود.

8-  دروغ عادتی : که به دلیل نتیجه گیری از الگوهای در دسترس گفته می شود.

راههای مبارزه با درغ گویی:

1-نداشتن توقع بیش از حد از کودک و در نظر گرفتن قابلیّت ها و توانایی های او .

2- اهمیّت دادن به عقاید و نظرات کودک .

3-  تبدیل کانون خانواده به محیطی سرشار از صداقت ، یکرنگی و صمیمیت .

4-  دروغ نگفتن در حضور کودک ( حتی دروغ به اصطلاح مصلحتی ) زیرا کودک از راه تقلید از بزرگترها ، دروغ گفتن را   می آموزد.

5-  استفاده  به موقع از تشویق و تنبیه برای جلو گیری از دروغ گویی کودک .

شخصیّت انسان از دوران کودکی شکل می گیرد پس بهتر است قبل از بالغ شدن خصوصیّات مثبت و پسندیده در او تقویت گردد. تا با همان خصلتها وارد اجتماع شود .

منبع : گاهنامه ی راهنما


برچسب‌ها: تربیتی
+ نوشته شده در  یکشنبه ۷ اسفند ۱۳۹۰ساعت 22:6  توسط سيد مصطفي محمدزاده   |