زندگي نامه آيت الله العظمي حائري دستجردي در کتاب تراجم الرجال ، تأليف سيد احمد حسيني، جلد 2، صفحه 693 تا 695 آمده است. ترجمه آن را بدين قرار است:

 شيخ محمدرضا بن محمدتقي حائري در جرقويه ـ از توابع اصفهان ـ در سال 1305ق تولد يافت و در آنجا خواندن و نوشتن را آموخت. پس از درگذشت پدر در سال 1318ق راهي اصفهان شد. صرف، نحو، ادبيات و تجويد را نزد آخوند ملامحمد ورزنه اي و ميرزا اسدالله  و ملامحمد حسين دهنوي و سيد محمد کلوشادي ، کتابهاي قوانين الاصول و شرح لمعه را نزد سيد مهدي درچه اي و ميرزا احمد مدرس اصفهاني ، کتابهاي رسائل و مکاسب را نزد آخوند ملاعبدالکريم جزي ، علوم رياضي و عقلي و تفسير را نزد آخوند ملامحمد کاشي و بخشي از طب قديم را نزد صدرالاطباء و ميرزا ابوالقاسم احمدآبادي فرا گرفت.

سال 1329ق به نجف اشرف مهاجرت کرد و مدتي کوتاه در درس مولي محمد کاظم آخوند خراساني شرکت جست و نيز در درسهاي سيد محمد کاظم طباطبايي يزدي و سيد محسن کوهکمري حاضر شد.

پس از چند سال به اصفهان باز گشت و در بحثهاي سيد محمد باقر درچه اي و آخوند ملامحمد حسين فشارکي و ميرسيد علي نجف آبادي و سيد محمد نجف آبادي شرکت جست. در اين مدت از دروس شيخ محمدرضا ابوالمجد اصفهاني بهره هاي فراوان برد.

سال 1337ق از راه هند به حج مشرف شد و پس از مراسم حج به نجف باز گشت و دو سال در آنجا اقامت گزيد و در درس فقه و اصول از محضر سيد ابوالحسن اصفهاني و ميرزا حسين ناييني و شيخ ضياءالدين عراقي و شيخ محمد حسين اصفهاني و سيد محمد فيروزآبادي و ميرزا علي آقا شيرازي بهره برد.

سال 1339ق به زيارت امام رضا(ع) مشرف شد و بعد از زيارت، مدتي را در اصفهان و قم گذراند و در قم در دروس شيخ عبدالکريم حائري يزدي حضور يافت.

به درخواست سيد ابوالحسن اصفهاني به عراق باز گشت و در کربلا اقامت گزيد و به تدريس و تربيت طلاب و اهل علم همت گمارد. بيشتر علماي عصر او در کربلا در زمره شاگردان او بودند و از محضر او بهره برده اند. در مسجد معروف به مسجد ترکها در محله عباسي غربي اقامه جمعه و جماعت مي کرد. سپس نماز او به مسجد صافي انتقال يافت و در سالهاي پاياني، شبها نماز جماعت را در صحن حضرت سيد الشهدا(ع) اقامه مي کرد.

او عالمي متبحر داراي اخلاق و تقرير نيکو، بيان قوي، زاهد، قانع به کم و متواضع بود و خود را برتر از ديگران نمي دانست. به نظريه اي که مي رسيد پايبند بود. به دنبال جلب رضايت خداوند متعال بود و توجهي به رضايت مردم نداشت. نماز جمعه را واجب عيني مي دانست و به رغم بدگوييها و تهمتها از سوي آنان که اقامه نماز جمعه را در کربلا خوش نداشتند، تا پايان حيات خويش، آن را برپا مي داشت و به سخنان آنها اعتنا نمي کرد.

اجازه روايت به صورت شفاهي از سيد ابوتراب خوانساري و سيد ابوالقاسم اصفهاني نجفي و حاج آقا حسين طباطبايي قمي و استادش شيخ محمدرضا ابوالمجد اصفهاني داشت. ميرزا حسين نوري و حاج ميرزا حسين خليلي تهراني و مولي محمد کاظم آخوند خراساني و شيخ الشريعه اصفهاني و مولى علي بن فتح الله نهاوندي و سيد محمد علي شاه عبدالعظيمي و سيد مرتضى کشميري و شيخ آقا بزرگ تهراني و شيخ علي بن حسين خاقاني نجفي و ميرزا محمد علي چهاردهي رشتي و سيد احمد کربلايي و سيد حسن صدرالدين الکاظمي به او اجازه روايت کتبي دادند.

او نيز به عده اي از فضلا اجازه داد و من اجازه او به سيد محمد علي روضاتي اصفهاني به تاريخ شب سه شنبه 28 شعبان 1374ق را ديدم.