حیات در سیارات یتیمگرمای ضروری برای شکلگیری حیات در این سیارهها باید از درون آنها نشات بگیرد. یک مثال خوب در اینباره سیاره نپتون به عنوان یک غول یخی است که دمای سطح آن عمدتا از انرژی هسته آن ناشی میشود. به گفته گاوین کلمن، اما انزوای شدید این سیارات حتی تحت بهترین شرایط فقط میتواند اجازه شکلگیری حیات باکتریایی یا میکروبی را دهد. البته این تنها بودن گاهی میتواند چندان هم مضر نباشد. کریستوفر کانسلیس، استاد نجوم برون کهکشانی در دانشگاه منچستر بریتانیا در این باره گفت: «نزدیک بودن به یک ستاره دارای معایبی نیز هست.» مانند آنچه در انتظار زمین است، زمانی که در طی ۷.۶ میلیارد سال سوخت هستهای خورشید به اتمام میرسد و با انبساط زیادش باعث نابودی یا جذب سیارات نزدیک به خود از جمله زمین میشود. بدین ترتیب سیارات بیستاره این مشکل را ندارند و بر طبق گفته کانسلیس «برای همیشه زنده خواهند ماند.» این مطالعه با استفاده از دادههای اقلیدس، طریقه شکلگیری این سیارات را نیز پیشنهاد کرد. برخی از آنها میتوانند در مرزهای یک منظومه ستارهای و پیش از جدا شدن و شناور شدن به تنهایی شکل بگیرند. کانسلیس گفت: «اما این مطالعه پیشبینی میکند که بسیاری از آنها به عنوان محصولات جانبی طبیعی در کنار تشکیل ستارگان ظاهر شوند.»
+ نوشته شده در چهارشنبه ۹ خرداد ۱۴۰۳ساعت 23:20 توسط سيد مصطفي محمدزاده
|
|
|
