تلسکوپ اردیویی Parks ملکولی را در مرکز کهکشان راه شیری شناسایی و رصد کرده است که میتواند توضیح دهنده پیدایش حیات باشد.

 این موضوع بسیار شگفت انگیز است که پیدا شدن یک ملکول – اندازه و ابعاد آن را در نظر آورید – در فاصله 25 هزار سال نوری از ما بتواند راز بزرگ پیدایش حیات در کیهان را توضیح دهد.

این ملکول که در واقع اکسید پروپیلن است توضیح دهنده یک خصیصه مهم به نام کایرالیتی یا «خصلت کایرالی» است. ویژگی اصلی ملکول های کایرال این است که در تقارن کامل با هم هستند، دقیقا شبیه به دستان یک انسان، در حالی که بر روی زمین تنها ملکول های کی وجهی بدون تقارن وجود دارند.

برای مثال ملکول های قند در DNA تنها وجه راست را در بر دارند که منجر به شکل حلزونی و پیچ در پیچ آن شده است. به این ویژگی «هومو کایرالیتی» میگویند.

کشف این مولکول اکسید پروپیلن از این جهت اهمیت دارد که این برای اولین بار است که در خارج از منظومه شمسی یک ملکول کایرالی کشف میشود. هنوز دانشمندان به شکل دقیق نمیدانند که حیات چگونه بر مبنای هومو کایرالیتی شکل گرفته است اما کشف این ملکول بسیاری از رازهای حیات را افشا خواهد کرد.

کی از فرضیات دانشمندان بر مبنای روش ایجاد ملکول های کرالی در فضا، قبل از داخل شدن آنها به اجرام آسمانی نظیر ستاره ها و بعدا سیاره ها است. برای مثال این که شهاب سنگ ها قبل از پیدایش زمین واجد ملکول های کایرالی بوده اند.

«برت مک گوایر» یکی از دانشمندان این پروژه و مشغول در رصدخانه National Radio Astronomy در ویرجینیا در این باره میگوید: با کشف یک ملکول کایرالی در فضا، سرانجام راهی پیش پای ما وجود دارد که بدانیم قبل از آنکه این ملکول ها وارد شهاب سنگها یا ستاره های دنبال دار شوند، از کجا آمده و شکل گرفته اند و همچنین میتوانیم نقش آنها را در پیدایش حیات و ماهیت هومو کایرالیتی پیدا کنیم.

این ملکول حیاتی و اساسی در یک ابر کهکشانی شکل گرفته از گاز به نام Sagittarius B2 پیدا شده است. در فاصله 390 سال نوری از مرکز کهکشان راه شیری.

از میان 180 ملکول کهکشانی که تا کنون یافته شده است، ملکول کایرالی اکسید پروپیلن تنها نمونه ای است که میتواند کلید حیات را در خود داشته باشد.