قبل از این که روستای سیان جرقویه  برق کشی شود بیشترین کابرد را در روشنایی چراغ بادی یا فانوس داشت.بسیاری از خانواده ها ۲یا ۳چراغ بادی داشتند.که هم برای روشنایی استفاده می شد وهم چراغ سیار بود که در خانه وخارج از خانه از ان استفاده می کردند .وهنگام خواب فتیله آن را پایین می کشیدند ودر حقیقت چراغ خواب می شد.چراغ بادی در برابر باد می توانست دوام بیاورد وزود خاموش نمی شد.از چراغ دستی به جای کبریت هم استفاده می شد.به این صورت که در تمام طول شبانه روز چراغ دستی روشن بود وبرای روشن کردن اتش وسایر وسایل نفت سوز مانند سماور یا گرد سوز ازان استفاده می کردند.

شیشه چراغ بادی هم زود می شکست مخصوصا اگر در هنگام داغ بودن در شب آبیاری مزارع به آن آب ریخته می شد.آوردن شیشه از اصفهان  تا سیان  هم با نبود وسایل نقلیه مشکل بود.اقلب خاله خینسا(خیرالنساء درستکار) فروش ان را به عهده داشت

 در مجالس عمومی برای معلوم بودن چراغ بادی هر کس یک نخ یا نشانه به دسته چراغ می بستند.

در صورتی که شکستگی شیشه  کم بود روی سوراخ ان یک کاغذ می چسپاندند.

در صورت سوراخ شدن مخزن نفت چراغ دستی ان را با مخلوط موی بز وخرما می چسپاندند.

وسرانجام بعد از سال ها چراغ دستی را برای دور کردن پرندگان روی درخت اویزان می کردند.


برچسب‌ها: جرقویه ای
+ نوشته شده در  پنجشنبه ۱ اسفند ۱۳۹۲ساعت 21:45  توسط سيد مصطفي محمدزاده   |