|
سرنوشت نیتروژن در بدن نشخوارکنندگان
آمونیاک یکی از ترکیبات اصلی حاصل از تخمیر پروتئین توسط میکروب ها می باشد. میزان آمونیاک به دست آمده در اثر تخمیر میکروبی در شکمبه وابسته به در دسترس بودن انرژی و همچنین pH مایع شکمبه می باشد. در صورتی که آمونیاک تولید شده جهت ساخت پروتئین میکروبی مصرف نگردد، در داخل شکمبه تجمع کرده و ممکن است به شکل غیر یونی آن به داخل سیستم سرخرگی پورتال به طریق انتشار ساده وارد شود . از آن جایی که تعادل بین آمونیاک و آمونیوم وابسته به pH است، جذب آن نیز از طریق دیواره شکمبه بایستی یک فرایند وابسته به pH تلقی گردد . به عنوان مثال نورتون و همکاران (1982) برآورد کردند که با کاهش pH مایع شکمبه از 43/6 به 99/5 غلظت آمونیاک غیر یونی حل شده در مایع شکمبه تا 54 درصد کاهش می یابد که می تواند مقدار جذب آمونیاک به داخل خون را تا 50 درصد کاهش دهد. آمونیاک می تواند از همه نقاط دستگاه گوارش نشخوارکنندگان جذب یا منتشر گردد. قبل از انتشار از طریق اپیتلیوم روده، یون آمونیوم در دیواره روده به آمونیاک تبدیل شده و سپس به صورت آمونیاک به داخل سلول های اپیتلیوم منتشر شده و سپس به فرم پروتون دار در آمده و به صورت اولیه یعنی همان یون آمونیوم تغییر شکل می دهد. زمانی که آمونیاک به داخل جریان خون وارد می شود، از طریق جریان خون به کبد رفته و در آن جا تبدیل به اوره می گردد. بسته به نوع حیوان و جیره، بخشی از این اوره تولید شده می تواند به داخل دستگاه گوارش باز گردد که می تواند به طور مستقیم از دیواره دستگاه گوارش به داخل آن وارد گردد و یا اینکه به طور مستقیم از طریق بزاق وارد گردد که در نهایت می تواند در مسیر ساخت پروتئین میکروبی قرار گیرد (بازچرخ نیتروژن). بخشی از نیتروژن جیره ای هم می تواند از تخمیر میکروبی فرار کرده و مستقیما به روده باریک برود. بر آوردها نشان داده است که بیشتر از 30 درصد از نیتروژن غیر آمونیاکی وارد شده به دوازدهه می تواند به شکل اسید آمینه یا پپتید باشد . اسیدهای آمینه جذب شده از روده باریک در صورتی که بیش از نیازهای فیزیولوژیکی گاو شیری باشند، به دی اکسید کربن و آب، اکسید می گردند و تولید ترکیبات گلوکوژنیک می کنند . دفع نیتروژن مدفوعی در نشخوارکنندگان نسبتا ثابت می باشد و با افزایش مصرف ماده خشک به تدریج افزایش می یابد (به عنوان مثال 5/7 گرم نیتروژن مدفوعی به ازای هر کیلو گرم ماده خشک مصرفی،) و تا حدودی با افزایش فعالیت تخمیر میکروبی در انتهای روده افزایش می یابد . در گاو شیری بخش عمده نیتروژن دفعی می تواند از طریق ادرار دفع شود و پوست و مدفوع تغییرات کمتری را در دفع نیتروژن نشان می دهند.
+ نوشته شده در یکشنبه ۱۳ بهمن ۱۳۹۲ساعت 22:45 توسط سيد مصطفي محمدزاده
|
|
|
