زبان سند هویت هر ملتی است. سندی که اثبات آن تبلور ذات هر خالقی است در واقع موجودیت هر ملتی در این کره ی خاکی نشانگر حضور زبانی اوست. زبانی که مورد تکلم واقع میشود از طریق اصوات،هجاها و آثار مکتوب سند زنده ای بر جای میگذارد، سندی که جزیی از میراث بشری است و همه انسان های فکور که از موجودیت حق حیات و فضای تنفسی ان زبان در ابعاد گوناگون مدافعه نمایند.این سند در وجود فیزیکی و اثار معنوی میلیون ها انسانی حک شده که به ان زبان سخن میگویند،بنابراین رسمیت هر زبانی را نه حاکمان،بلکه خود ملتی که به آن زبان لب میگشایند، تعیین می کننند. پس به سخنی، هر زبان برای ملت صاحب زبان رسمی است. زبان ضمنا آیینه ای است که هر ملتی خود را در گذرگاه تاریخ در ان مشاهده می کند. این سند زنده در آیینه ی تاریخ می درخشد هر چند که عده ای بخواهند این سند و این آئینه را مخدوش و تیره ببینند.

برای دریافت فایل مرتبط کلیک کنید

+ نوشته شده در  دوشنبه ۲۳ دی ۱۳۹۲ساعت 13:21  توسط سيد مصطفي محمدزاده   |