|
درخت تعزیه ی رامشه
برکسی معلوم نیست که شبیه خوانی در رامشه ازچه زمانی آغازشده است امّاازشواهدتاریخی وکلاه خوودِ قدیمی که از زمان قاجاربرجای مانده است،معلوم می گرددکه این هنر ریشه ی محکمی درفرهنگ این روستا دارد. ذکراین نکته نیزحایزاهمیت است که شبیه خوانی درآن عهدبه جایگاه رفیعی رسیده بوده است.چراکه بااجرای تعزیه ای توسط مرحوم سیّدعبّاس رامشه ای درمیدان نقش جهان اصفهان به همراهی برادرش،موفق به دریافت یک قبضه شمشیربه عنوان هدیه ازظلّ السلطان،حاکم اصفهان می شودولقب «حسام ُالذّاکرین»بر اوداده می شود. در زمانی که مرحوم سیّدعبّاس حسام ُالذّاکرین وبرادر وفرزندانش تعزیه خوانی می کرده اند،مناطق زیادی ازاُستان ِ فارس واصفهان تحت سیطره ی ایشان بوده است. بااین وجود مسلّم می گردد که درخت ِ تعزیه ی رامشه عمری چندصدساله داردواینک به اُوج شکوفایی خود رسیده است. درحدودنیم قرن پیش که تعزیه خوانی دررامشه رونق خاصی داشته ودارای اهمیت زیادی بوده است ،درماه های محرّم وصفر،حدود شصت مجلس تعزیه درتکیه ی محله ی پای تالاربرگزار می شده است یعنی هر روز یک مجلس تعزیه برپابوده است! هم اکنون تعدادنسخه های تعزیه که در رامشه ازقدیم موجود است به سیصدوشصت هفتادمجلس می رسدکه دراین مقوله نیزنبایدتاثیربه سزای مرحوم سیدمهدی حسینی(سنایی)شاعرگران قدروبزرگ رامشه ای رانادیده گرفت،چه آن بزرگ مردصدهانوحه ومرثیه در رثای خاندان نبوّت ومخصوصا دربیان فاجعه ی کربلا سروده ونسخه های تعزیه رابه تعدادخیلی زیادبه رشته ی تحریر درآورده است که تا امروز مورد استفاده بوده است.
+ نوشته شده در جمعه ۲۵ آذر ۱۳۹۰ساعت 15:0 توسط سيد مصطفي محمدزاده
|
|
|
