|
تحقيق گستردهاي را كه بودجه آنرا موسسه ملي بهداشت
رواني تأمين كرد، مجادله بر سر اثر بخشي نسبي داروها در مقايسه با روان
درماني در درمان افسردگي را كاوش نمود. پژوهشگران در اين تحقيق، به طور
تصادفي 250 نفر را در شش مكان مختلف و در يكي از چهار گروه درماني گماردند:
(1) روان درماني ميان فردي، (2) روان درماني شناختي رفتاري(3) داروهاي ضد
افسردگي سه حلقه اي، و (4) پلاسيبو (دارونما). آنها هفته اي يكبار به مدت
20 تا 30 دقيقه با درمانگري كه پيشرفت آنها را در نظر مي گرفت و حمايتشان
ميكرد، ملاقات مي كردند. پژوهشگران براي اطمينان يافتن از ثبات در مكانها و
نحوه اي كه درمانگران درمانها را اجرا مي كردند، يك راهنماي استاندارد را
تهيه كردند كه نظريه زير بناي روشي را كه درمانگران بايد به كار مي بردند،
راهبردهايي را كه بايد اتخاذ مي كردند، و روشهاي توصيه شده براي بر خورد
كردن با مشكلات خاص را شرح مي داد. اين تحقيق 16 هفته ادامه يافت.
پژوهشگران نتايج اين چهار درمان را با استفاده از
شاخصهاي باليني، از جمله ارزيابي متخصص باليني و گزارشهاي شخصي در مورد
افسردگي و ساير نشانهاي رواني مقايسه كردند. نتايج درمان بسته به شدت اوليه
افسردگي درمانجو متفاوت بودند.
تحقيقات ديگري نيز اثر بخشي دراز مدت درمان ميان فردي
حمايت كرده اند. پژهشگران در تحقيق ديگري (اوگلس، لامبرت، و ساوير، 1995)
اهميت باليني تغييرات در نشلنه هاي افسردگي ناشي از درمانهاي مختلف در
تحقيق موسسه ملي بهداشت رواني را دوباره بررسي كردند. در مجموع، اين نتايج
شبيه نتايج قبلي بودند، اما وقتي پژوهشگران بررسي خود را به افرادي محدود
كردند كه حداقل 12 جلسه درمان را به اتمام رسانده بودند، دريافتند كه درمان
ميان فردي و دارو از درمان شناختي- رفتاري يا پلاسيبو به اضافه كنترل
باليني بهره مند شدند: به ترتيب، 65 درصد و 62 درصد.
در يكي از جالب ترين تحقيقات كه به مقايسه دارو و روان
درماني مربوط مي شد، پژوهشگران دريافتند افراد افسرده اي كه درمانشان تمركز
ميان فردي مستمر را در بر داشت، بعد از پايان درمان بيش از سه سال بي
نشانه بودند. تركيب دارو و درمان ميان فردي در پيشگيري از برگشت نشانه هاي
افسردگي بسيار موثر بودند. برين معني كه تركيب دارو و روان درماني با
استفاده از رويكرد ميان فردي مي تواند در كمك به افراد مبتلا به افسردگي
شديد و مكرر بسيار موثر واقع شود.
پژوهشگران ديگري براي اينكه مشخص كنند آيا درمانهاي خاص
براي افراد به خصوصي موثر هستند، داده هاي موسسه ملي بهداشت رواني را به
دقت بررسي كرده اند. براي مثال، كيفيت رابطه بين درمانجو و درمانگر در
درمان ميان فردي خيلي برجسته است، و بيماراني كه رابطه ثمر بخشي با درمانگر
خود برقرار مي كنند از درمانشان بيشتر بهره مند مي شوند. در همين راستا،
افراد افسرده اي كه عملكرد اجتماعي عالي تري دارند از درمان ميان فردي بهره
مند مي شوند، در حالي كه، كساني كه عملگرد شناختي عالي تري دارند از درمان
شناختي- رفتاري بيشتر بهره مند مي شوند.
پيشرفتهايي كه در فنون تصوير برداري از مغز صورت گرفته،
پژوهشگران را قادر ساخته است تا نا بهنجاريهاي سوخت و سازي مرتبط با
افسردگي، و تغييرات سوخت و سازي را كه از درمان حاصل مي شود، ارزيابي كنند.
در يك تحقيق(برودي و همكارانش، 2001)، پژوهشگران تغييرات سوخت و ساز ناشي
از داروي پاروكستين (پاكسيل) را با تغييرات مرتبط با درمان ميان فردي در
افراد مبتلا به اختلال افسردگي اساسي مقايسه كردند. آنها نتيجه گرفتند كه
تغييرات سوخت و ساز در هر دو درمان مشابه بودند. اين گونه يافته ها براي
افرادي كه مداخله هاي غير دارويي را ترجيح مي دهند بسيار مهم است.
موفقيت درمان ميان فردي براي جمعيتها و اختلالهاي
گوناگون منجر شده است. درمان ميان فردي براي افسردگي، در مورد سالخوردگان،
نوجوانان، افراد مبتلا به HIV و ساير افراد مبتلا به بيماري جسماني به كار
رفته است. براي مثال، در يك تحقيق، درمان ميان فردي روي 25 نوجوان مبتلا به
اختلال خلقي متوسط تا شديد به مدت 8 ماه اجرا شد. افزون بر 80 درصد شركت
كنندگان منافع درماني و تسكين نشانه هاي قابل ملاحظه اي را بعد از 12 هفته
درمان ميان فردي تجربه كردند. پژوهشگران از به كارگيري درمان ميان فردي در
درمان اختلال افسرده خويي، اختلال دو قطبي، و پر خوري عصبي و همين طور از
كاربرد آن در زوج درماني و گروه درماني حمايت كردند. با اين حال، پژوهشگران
در مورد ارتباط خاص درمان ميان فردي با دارو و تعداد جلسات لازم براي
رسيدن به نتايج درماني مطلوب، به نتيجه گيري هاي مطلوب نرسيده اند. آنها به
ارزيابي درمان ميان فردي براي انواع اختلالها و مشكلات روان شناختي و مشخص
كردن موقعيتهايي كه اين رويكرد درماني نويد بخش را مي طلبند، ادامه مي
دهند.
منبع:
هالجين، ريچارد پي – ويتبورن، سوزان كراس (2003). آسيب
شناسي رواني ديدگاههاي باليني دربارهي اختلالهاي رواني. ترجمهي يحيي
سيد محمدي. روان، تهران، 1383 | 